Yol boyunca tanıştığım insanlar

Tek başına ve hiç acelesi olmadan geziyordu. Ezana kadar avluda oturduk; çoğu gruptan daha iyi sorular sordu.

Fotoğraflarda gördükleri İstanbul’u arayarak geldiler. Günün sonunda buradakilerin gerçekten yaşadığı İstanbul’u soruyorlardı.

Otobüslerden önce, erken başladık; ikisi de daha doğru dürüst oturmak istemediği için günü bir merdivende çayla bitirdik.

İstanbul’da yağmurlu bir öğleden sonra. Yine de vapura bindik; güvertenin çoğu bize kaldı.

Listesinde tek bir anıt olmayan bir sabah. Balat’ın yokuşlarını yürüdük, iki kez çaya durduk; en çok da kapı fotoğrafı çektiler.

Uzun bir aktarma, Büyükada’da koca bir güne dönüştü; buralarda bir gezginin başına gelebilecek en iyi kaza. Araba yok, bir tepe var, akşamüstü de dönüş vapuru.

Üç kuşak, bir çarşı ve her tezgâhtaki her şeyin Türkçe adını öğrenmek isteyen bir anneanne. Sokağı bitiremedik.

Balonlar uçmadı — rüzgâr beş sabahın birinde hayır der, hiçbir rehber aksini vaat edemez. Bunun yerine nehir boyunca Ihlara Vadisi’ni yürüdük; kimse dert etmedi.

Yirmi yıldır Celsus Kütüphanesi hakkında okuyorlardı. Fotoğraflardakinden küçük ve onlardan iyi — Efes’te genelde böyle olur.